သရဲေျခာက္ျခင္း
ဒီေန႕အားယားေနတယ္... တေနကုန္ပ်င္းလုိက္တာ...အြန္လုိင္းတက္ေတာ့လဲ စကားေျပာစရာလူကမရွိ...အားလံုးကကုိယ့္ေဘာ္ေဘာ္ေတြနဲ႕ကုိယ္ရူပ္ေနၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕..ဘယ္သူကမွလဲကုိယ့္ကိုလာမေျပာဘူး...
ဒီေတာ့လဲ ဟုိဘေလာ့၀င္ဒီဘေလာ့၀င္နဲ႕ သီခ်င္းနားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္..
တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အိမ္တခုလံုးမွာ သီခ်င္းသံကလြဲလုိ႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း အသက္ရွိေနသလုိပါပဲ...
အင္း....ဒီေလာက္တတ္ဆိတ္ေနေတာ့လဲ ေျခာက္ျခားစရာ...ေျခာက္ျခားတယ္ဆုိလုိ႔ ၅ နာရီနဲ႕ ၇ နာရီၾကား အခ်ိန္ကုိဆုိလုိတာမဟုတ္ပါဘူး... ကၽြန္မစိတ္ထဲကေျခာက္ျခားတာကိုေျပာတာပါ..
ရုတ္တရက္ပဲ နားေထာင္ေနတဲ့သီခ်င္းသံကေပ်ာက္သြားတယ္...
ဗုေဒါ..connection ကလဲ ေကာင္းပါတယ္.. ရုတ္တရက္ၾကီး ဘယ္လုိျဖစ္ရတာတုန္း...စိတ္တုိတုိနဲ႕ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ သီခ်င္းကကုန္သြားတာကုိး..အဲဒီေတာ့မွပဲ ေအာ္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္... ေတာ္ပါၿပီ..ထားလုိက္ေတာ့..နားမေထာင္ေတာ့ဘူး..
ခဏေနေတာ့ ေလွကားေပၚကုိ တဒုန္းဒုန္းနဲ႕တက္လာတဲ့ ေျခသံျပင္းျပင္းကိုၾကားတယ္... ဘယ္မိမဆံုးမ ဖမဆံုးမေတြလဲဆုိၿပီး ေဒါသတၾကီးနဲ႕အခန္းတံခါးဖြင့္ၿပီးထြက္ၾကည့္ပါတယ္.. ဘယ္သူမွလဲမရွိဘုူး.. ဒုတိယၾကိမ္ေျမာက္ ဗုေဒါ တလုိက္မိတယ္...ေခါင္းကုတ္ၿပီး ေလွကားေအာက္ကုိဆင္းၾကည့္တယ္..ဘာမွမေတြ႔ဘူး... အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အေပၚထပ္က ေျခသံတဒုန္းဒုန္းကုိ ထပ္ၾကားရျပန္တယ္... တတိယၾကိမ္ေျမာက္ ဗုေဒါတၿပီး အေပၚထပ္ကိုေျပးတက္တယ္...
ကၽြန္မအခန္းတံခါးၾကီးကပြင့္လို႔...ခုဏက ကၽြန္မေအာက္ဆင္းေတာ့ ပိတ္ခဲ့ပါတယ္..ဘယ္လုိျဖစ္တာတုန္း..
ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႕ေခါင္းကုတ္ၿပီး အခန္းထဲ၀င္လုိက္တယ္..စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ ခုတင္ေပၚကုိေမွာက္အိ္ပ္လိုက္တယ္.. တဆက္တည္းမွာပဲ.. ကၽြီ ခနဲတံခါးဖြင့္သံနဲ႕အတူ ေျခသံတရွပ္ရွပ္နဲ႕လမ္းေလွ်ာက္သြားသံၾကားလုိက္ရတယ္.. ေခါင္းေထာင္ၿပီးၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးၾကီးက ပြင့္လုိ႔... စတုတၳၾကိမ္ေျမာက္ ဗုေဒါ ထပ္တလုိက္တယ္..
ျပဴးတူးၿပဲတဲနဲ႕ ေရခ်ိဳးခန္းထဲလုိက္၀င္လုိက္တယ္... ဘာမွလဲမေတြ႕ပါဘူး.. မဟုုတ္ေသးပါဘူး.. အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ Basin ရဲ႕ Tab ကိုလွည့္ဖြင့္လုိက္သံနဲ႕အတူ တေ၀ါေ၀ါနဲ႕ က်လာတယ္..ေသြးေတြ..မဟုတ္ပါဘူး..ေရေတြပါ.. ဗုေဒါ ... ဘာမွလဲမလုပ္ရေသးပဲနဲ႕.. စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ မ်က္ႏွာသစ္လုိက္တယ္.. အဲဒီေရေတြနဲ႕.... ထံုးစံအတိုင္းေရေတြကိုလက္၀ါးနဲ႕ခံ မ်က္စိစံုမွတ္ၿပီး မ်က္ႏွာကိုတျဗန္းျဗန္းရုိက္ေပါ့...
အဲဒီလုိလုပ္ေနတုန္းမွာပဲ အေနာက္ကေန ကၽြန္မဂုတ္ကုိ ေအးစက္စက္အထိအေတြ႕ၾကီးက လာထိတယ္.. ဗုေဒါတလုိက္တယ္... ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး..ဘယ္ရမလဲ သဇင္ဏီပဲဟာ.. အဲဒီလက္ကို ဖမ္းခ်ဳပ္လုိက္တယ္... ဒါေပမယ့္ ဘာမွမမိဘူး..ကၽြန္မရဲ႕ဂုတ္ကိုပဲ ျပန္စမ္းမိတယ္..လူကနည္းနည္းေတာ့ လန္႕ေနၿပီ..ေဒါသကလဲထြက္ေနၿပီ..
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္မေနာက္ကေန တဟားဟား ေအာ္ရယ္သံနဲ႕အတူ.. ကၽြန္မေရွ႕ကမွန္ထဲကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့.. ေနာက္မွာ ဆံပင္စုတ္ဖြား..မ်က္နွာျဖဴပတ္ျဖဴေလ်ာ္နဲ႕ သရဲလို႕နာမည္တပ္လုိ႔ရတဲ့ သူတစ္ေယာက္.. အံ့ၾသဖုိ႔ေကာင္းတာက သူ႔မ်က္ႏွာကလဲ ကၽြန္မမ်က္ႏွာျဖစ္ေနတယ္...
ဒီေတာ့လဲ ဟုိဘေလာ့၀င္ဒီဘေလာ့၀င္နဲ႕ သီခ်င္းနားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္..
တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အိမ္တခုလံုးမွာ သီခ်င္းသံကလြဲလုိ႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း အသက္ရွိေနသလုိပါပဲ...
အင္း....ဒီေလာက္တတ္ဆိတ္ေနေတာ့လဲ ေျခာက္ျခားစရာ...ေျခာက္ျခားတယ္ဆုိလုိ႔ ၅ နာရီနဲ႕ ၇ နာရီၾကား အခ်ိန္ကုိဆုိလုိတာမဟုတ္ပါဘူး... ကၽြန္မစိတ္ထဲကေျခာက္ျခားတာကိုေျပာတာပါ..
ရုတ္တရက္ပဲ နားေထာင္ေနတဲ့သီခ်င္းသံကေပ်ာက္သြားတယ္...
ဗုေဒါ..connection ကလဲ ေကာင္းပါတယ္.. ရုတ္တရက္ၾကီး ဘယ္လုိျဖစ္ရတာတုန္း...စိတ္တုိတုိနဲ႕ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ သီခ်င္းကကုန္သြားတာကုိး..အဲဒီေတာ့မွပဲ ေအာ္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္... ေတာ္ပါၿပီ..ထားလုိက္ေတာ့..နားမေထာင္ေတာ့ဘူး..
ခဏေနေတာ့ ေလွကားေပၚကုိ တဒုန္းဒုန္းနဲ႕တက္လာတဲ့ ေျခသံျပင္းျပင္းကိုၾကားတယ္... ဘယ္မိမဆံုးမ ဖမဆံုးမေတြလဲဆုိၿပီး ေဒါသတၾကီးနဲ႕အခန္းတံခါးဖြင့္ၿပီးထြက္ၾကည့္ပါတယ္.. ဘယ္သူမွလဲမရွိဘုူး.. ဒုတိယၾကိမ္ေျမာက္ ဗုေဒါ တလုိက္မိတယ္...ေခါင္းကုတ္ၿပီး ေလွကားေအာက္ကုိဆင္းၾကည့္တယ္..ဘာမွမေတြ႔ဘူး... အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အေပၚထပ္က ေျခသံတဒုန္းဒုန္းကုိ ထပ္ၾကားရျပန္တယ္... တတိယၾကိမ္ေျမာက္ ဗုေဒါတၿပီး အေပၚထပ္ကိုေျပးတက္တယ္...
ကၽြန္မအခန္းတံခါးၾကီးကပြင့္လို႔...ခုဏက ကၽြန္မေအာက္ဆင္းေတာ့ ပိတ္ခဲ့ပါတယ္..ဘယ္လုိျဖစ္တာတုန္း..
ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႕ေခါင္းကုတ္ၿပီး အခန္းထဲ၀င္လုိက္တယ္..စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ ခုတင္ေပၚကုိေမွာက္အိ္ပ္လိုက္တယ္.. တဆက္တည္းမွာပဲ.. ကၽြီ ခနဲတံခါးဖြင့္သံနဲ႕အတူ ေျခသံတရွပ္ရွပ္နဲ႕လမ္းေလွ်ာက္သြားသံၾကားလုိက္ရတယ္.. ေခါင္းေထာင္ၿပီးၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးၾကီးက ပြင့္လုိ႔... စတုတၳၾကိမ္ေျမာက္ ဗုေဒါ ထပ္တလုိက္တယ္..
ျပဴးတူးၿပဲတဲနဲ႕ ေရခ်ိဳးခန္းထဲလုိက္၀င္လုိက္တယ္... ဘာမွလဲမေတြ႕ပါဘူး.. မဟုုတ္ေသးပါဘူး.. အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ Basin ရဲ႕ Tab ကိုလွည့္ဖြင့္လုိက္သံနဲ႕အတူ တေ၀ါေ၀ါနဲ႕ က်လာတယ္..ေသြးေတြ..မဟုတ္ပါဘူး..ေရေတြပါ.. ဗုေဒါ ... ဘာမွလဲမလုပ္ရေသးပဲနဲ႕.. စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ မ်က္ႏွာသစ္လုိက္တယ္.. အဲဒီေရေတြနဲ႕.... ထံုးစံအတိုင္းေရေတြကိုလက္၀ါးနဲ႕ခံ မ်က္စိစံုမွတ္ၿပီး မ်က္ႏွာကိုတျဗန္းျဗန္းရုိက္ေပါ့...
အဲဒီလုိလုပ္ေနတုန္းမွာပဲ အေနာက္ကေန ကၽြန္မဂုတ္ကုိ ေအးစက္စက္အထိအေတြ႕ၾကီးက လာထိတယ္.. ဗုေဒါတလုိက္တယ္... ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး..ဘယ္ရမလဲ သဇင္ဏီပဲဟာ.. အဲဒီလက္ကို ဖမ္းခ်ဳပ္လုိက္တယ္... ဒါေပမယ့္ ဘာမွမမိဘူး..ကၽြန္မရဲ႕ဂုတ္ကိုပဲ ျပန္စမ္းမိတယ္..လူကနည္းနည္းေတာ့ လန္႕ေနၿပီ..ေဒါသကလဲထြက္ေနၿပီ..
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္မေနာက္ကေန တဟားဟား ေအာ္ရယ္သံနဲ႕အတူ.. ကၽြန္မေရွ႕ကမွန္ထဲကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့.. ေနာက္မွာ ဆံပင္စုတ္ဖြား..မ်က္နွာျဖဴပတ္ျဖဴေလ်ာ္နဲ႕ သရဲလို႕နာမည္တပ္လုိ႔ရတဲ့ သူတစ္ေယာက္.. အံ့ၾသဖုိ႔ေကာင္းတာက သူ႔မ်က္ႏွာကလဲ ကၽြန္မမ်က္ႏွာျဖစ္ေနတယ္...
Labels: ေပါက္ကရ ၆၀ |
5 comments:
ဟားဟား .. တယ္ မိုက္ပါလား
တရဲေၾကာက္တယ္။ မေျခာက္ပါနဲ႕ဆို ဒီဘေလာ့ကိုလာတိုင္း မ်က္လုံးေဒါင့္ကပ္ၾကည့္ေနတဲ့ သရဲနဲ႕ အၾကည့္ခ်င္း ခဏခဏ ဆံုေနပါ့လား။
ဒီပိုစ့္ကို ဖတ္လိုက္ရင္နဲ႔ သရဲမေလးနဲ႔ ဆံုလိုက္ရတယ္
ယံုးလား
ယံုနဲ႔ေနာ္
အမေရ ဂယ္လားဟင္။ သဲလည္း ေႀကာက္တတ္တယ္ေနာ္။ ေတာ္ႀကာ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညမွာ သရဲနဲ႔တိုးေနဦးမယ္။ ဟီး
သူက သိပ္ရဲတာဘဲ ဟီးဟီး ဒါ့ေျကာင့္သူရဲျဖစ္ေနတာ
Post a Comment