မနက္ျဖန္ရဲ႕ထြက္ေပါက္
ျပန္စဥ္းစားမိတယ္... မြဲလုိက္တဲ့ဘ၀.. စုတ္ျပတ္သတ္ေနတာ ကုန္းေကာက္စရာတစ္ျပားမွ မရွိဘူးလုိ႔ေျပာရေအာင္လဲ ထြက္က်စရာပိုက္ဆံေတာင္မရွိတာ.. စီးစရာ ရာဘာဖိနပ္ကလဲ အၿမီးမွာ အေပါက္ျဖစ္ေနၿပီ..အေရာင္လြင့္ေနတဲ့ အ၀တ္အစားေတြနဲ႕ ဆန္ၾကမ္းၾကမ္းကို ထမင္းအျဖစ္စားၿပီး လူျဖစ္ေနခဲ့တာ မနက္ျဖန္ဆို အသက္ ၁၅ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္… ဒါကလဲ ကၽြန္ေတာ္ဒီကိုစေရာက္တဲ့ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားလုိ႔ပါ…
သူမ်ားတကာေပးသနားစြန္႕ၾကဲတဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ တစ္သက္လံုးလူလုပ္ေနရေတာ့မွာလား… ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကုိစိတ္နာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး.. ကၽြန္ေတာ့္ကုိေမြးၿပီး ရက္ရက္စက္စက္စြန္႕ပစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမလား.. ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အဲဒီလုိ စြန္႕ပစ္ဖုိ႔ ဖိအားေတြေပးခဲ့တဲ့ အေဖ့ကိုလား..
သိတတ္စအရြယ္ကတည္းက အေဖဘယ္သူလဲ..အေမဘယ္သူလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူ႔ကိုမွ လုိက္မေမးခဲ့ဘူး.. တစ္ကယ္ဆုိအဲဒီေမးခြန္းက ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာအေမးခ်င္ဆံုးေမးခြန္းနဲ႕ အသည္းအသန္ကုိ လုိခ်င္ေနတဲ့အေျဖတစ္ခုပါ.. ဒါေပမယ့္ အေျဖေပးႏုိင္တဲ့သူမရွိဘူးဆုိတာ သိသိၾကီးနဲ႕ လုိက္ေမးေနရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ငတံုးမဟုတ္ပါဘူး..
ေလာကၾကီးကုိ ကၽြန္ေတာ္မေၾကနပ္ဘူး.. လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္တည္းက အုတ္တံတုိင္းေတြ ေလးဘက္ေလးတန္ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ လူငယ္သင္တန္းေက်ာင္းဆိုတာၾကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနခဲ့တယ္.. ကၽြန္ေတာ့္အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ရွိတဲ့သူအားလံုးကလဲ ကၽြန္ေတာ့္လုိအစြန္႔ပစ္ခံေတြၾကီးပဲ..အရာရာကို မေၾကနပ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္က ဂၽြတ္ဆတ္ဆတ္မုိက္ကန္းကန္းလူငယ္ေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ လူငယ္သင္တန္းေက်ာင္းမွာ နာမည္ၾကီးပါတယ္..
ဆရာဆရာမေတြရဲ႕ ႏွာေခါင္းရူံ႕ျခင္းခံရတဲ့ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ဘယ္သူ႔ကုိအေရးလုပ္ၿပီး လုိက္ၿပံဳးျပေနရမွာလဲ… ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အေပအေတတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ပဲ သိၾကပါတယ္.. ဒါေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အျပစ္မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္… ကၽြန္ေတာ္ေလာကၾကီးကုိ ေရာက္ရွိလာတဲ့အေျခအေနနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေမြးဖြားၿပီး စြန္႔ပစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြရဲ႕အေနအထားေပၚမူတည္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ဒီလုိအေရာင္ေျပာင္းလာတာပါလုိ႔ သူတုိ႔ကုိ အျပစ္ပံုခ်ခ်င္တယ္…
အလကားေနရင္းေသြးဆူေနတတ္တဲ့ကၽြန္ေတာ့္မွာ သည္းခံစိတ္ဆုိတာ လံုး၀မရွိေတာ့ဘူး.. ထစ္ကနဲရွိရင္ ေဒါသအေလ်ာက္လက္ပါလုိက္ရမွ… ကၽြန္ေတာ့္ကုိဆို အားလံုးကလဲ ရြံေၾကာက္ပါပဲ… မတည့္တဲ့တစ္ေကာင္ေတာ့ရွိတယ္.. ကၽြန္ေတာ့ထက္အေကာင္ၾကီးတဲ့ဘဲၾကီးေပါ့..အသက္၂၀ေက်ာ္ပါ… မေန႕ကအဲဒီေကာင္နဲ႕ရန္ျဖစ္တယ္… သူမ်ားအလွဴေပးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ႏြမ္းအ၀တ္အစားေတြထဲက အနက္ေရာင္တီရွပ္တစ္ထည္ကုိ လုရင္းနဲ႕ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ရန္ျဖစ္ၾကတယ္.....
သူကကၽြန္ေတာ့္ကိုတြန္းတယ္..ကၽြန္ေတာ္က ေဘးကေခြးေျခနဲ႕ သူ႔ေခါင္းကုိရုိက္တယ္.. နဂိုတည္းက ၾကည့္မရတဲ့အရွိန္နဲ႕ အဆက္မျပတ္ရိုက္လုိက္တယ္…ကၽြန္ေတာ္သတိ၀င္လာေတာ့ သူကေသြးအုိင္ထဲမွာ ေမွာက္လ်က္သား… ေနာက္ဆံုးသိထားတာက အဲဒီေကာင္ကအခုေဆးရံုမွာ.. အေျခအေနကလံုး၀မေကာင္းဘူးတဲ့…
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲကုိ ေၾကာက္စိတ္ေတြစိမ့္၀င္လာတယ္… စုတ္ျပတ္သတ္ေနတဲ့ဘ၀နဲ႕ ရွင္သန္ေနရတဲ့အျပင္.. ေထာင္ဆိုတဲ့ ေဘာင္က်ဥ္းက်ဥ္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ေနရဦးမယ္ဆုိရင္…. ကၽြန္ေတာ္ဘာအတြက္ အသက္ဆက္ရွင္ရမွာလဲ.. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတာကဘာလဲ..
သူမ်ားေတြေျပာသလုိ ပညာတတ္လူခ်မ္းသာၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားမယ္ကြာ ဆုိတဲ့ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္အိပ္မက္ေတြကိုလည္းကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွမမက္ခဲ့ဘူး.. မနက္ျဖန္ဆုိတာေတြကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္မေတြ႕ခ်င္ေတာ့ဘူး…ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ၾကယ္ေတြကတလက္လက္နဲ႕..
ဟုတ္ၿပီ....အခုကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ထြက္ေပါက္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ေနရၿပီ….ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူငယ္သင္တန္းေက်ာင္းရဲ႕ေထာင့္မွာရွိတဲ့ေရစင္ၾကီး..အဲဒီထိပ္မွာ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကိုခ်ည္မယ္… ၿပီးရင္အဲဒီၾကိဳးစကို ကြင္းလုပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္လည္ပင္းမွာစြပ္ၿပီးခုန္ခ်မယ္.. ဒါဆုိကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မနက္ျဖန္ဆုိတာမရွိေတာ့ဘူးေပါ့...အရမ္းကုိရိုးစင္းတဲ့အေျဖကို ကၽြန္ေတာ္ဘာလုိ႔အခုမွေတြ႔တာပါလိမ့္...
အေဆာက္အဦးထဲ၀င္ၿပီး တုိင္ကပ္နာရီကို ၾကည့္မိတယ္...ည၁၂နာရီထုိးဖို႔ ၂၀မိနစ္လိုေသးတယ္.. မိနစ္၂၀ဆုိတဲ့အခ်ိန္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ထြက္ေပါက္အတြက္ ျပင္ဆင္ဖုိ႔လံုေလာက္တဲ့အခ်ိန္ျဖစ္တန္ေကာင္းပါရဲ႕…
Labels: ၀တၳဳတုိ |
6 comments:
ထြက္ေပါက္ေလးတဲ့လား
အဲဒီထြက္ေပါက္က ဒီကလူေတြ သိပ္ထြက္ၾကတာဘဲ။ အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာ။ မီးမီးေၾကာက္ေၾကာက္။
ထြက္ေပါက္ ကိုဖတ္ျပီးတစ္ခုခုကိုေျပာခ်င္တယ္..ဘာေျပာ ရမွနး္မသိဘူး.....
ဂူဂူး ရဲ႕ ထြက္ေပါက္ေလးက... အင္း... ေျပာေတာ့ ပါဘူးေလ... :P
ေကာင္ေလးကေတာ့ ထြက္ေပါက္ကိုေတြ့သြားတာပဲ...။ တခ်ိဳ့ေတြကေတာ့ ထြက္ေပါက္ဆိုျပီး ထြက္သြားလိုက္တာ ၀င္ေပါက္ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္...။
အစြန္႔ပစ္ခံဘ၀နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာရတဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ ၀တၳဳတိုေလးက တကယ္ သနားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ စြန္႔ပစ္ခံရတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ စိတ္ဒဏ္ရာေတြက ေသရာပါ စြဲထင္သြားတာပဲေနာ္...။ သူရွာေတြ႔သြားတဲ႔ ထြက္ေပါက္က တစ္ဘ၀အတြက္ေတာ႔ လြတ္ေျမာက္မႈလို႔ ေျပာႏိုင္ေပမယ္႔ သံသရာအတြက္ ဆိုရင္ေတာ႔ .... ။
Post a Comment