မုိးသည္းေသာညတစ္ည
မိုးစက္ေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းက်ေနတဲ့ မီးေရာင္မရွိတဲ့ ဟုိင္းေ၀းကားလမ္းမေပၚမွာ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္း…
ေၾကာက္ရြံ႕အားငယ္စိတ္နဲ႕အတူ ေတြးမိေနတာက ဒီေနရာမွာ ဘယ္သူကမ်ား ငါ့ကို ဒီလုိရက္ရက္စက္စက္စြန္႕ပစ္ခဲ့ပါ
လွ်ပ္စီးလက္တာကိုေတာင္ ေသမတတ္ေၾကာက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မက မုိးၾကိဳးပစ္သံေတြၾကားထဲမွာ အသက္ေပ်ာက္မတတ္ျဖစ္ေနရျပန္တယ္..
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းတုိက္တဲ့ေလေတြကလဲ ကၽြန္မရဲ႕ပိန္ကပ္ကပ္ခႏၵာကုိယ္ေ
ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ကားငယ္ေလးတစ္စီးရဲ႕ မီးေရာင္ကုိ ျမင္ေနရတယ္.. အေတာ္ပဲ ...ကၽြန္မတစ္ေယာက္တညး္ ဒီလုိေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနမယ့္အတူ အကူညီေပးမယ့္သူ တစ္ေယာက္ေလာက္ရွိရင္ေတာ့ အဆင္ေျပတန္ေကာင္းပါရဲ႕လုိ႕ စိတ္ကူးပီး ကားငယ္ေလးကုိ လက္ျပပီး လွမ္းတားမိတယ္..
ကၽြန္မနဲ႕အသက္ရြယ္တူေလာက္ရွိမယ္
ကၽြန္ေတာ္ဘာကူညီေပးရမလဲ တဲ့.. ကၽြန္မလဲ ကားၾကံဳလိုက္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းကို ခခယယေလးေျပာလုိက္ပါတယ္..
သူက အုိေကေလ.. ကိုယ္ကူညီမွာေပါ့.. လာပါ..ကားေပၚတက္ေလ.. အျပင္မွာ အရမ္းေအးတယ္.. မုိးေတြလဲ စိုရႊဲေနတာပါပဲလား ဆုိပီး ႏူးညံ့တဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႕ၾကည့္ရင္းနဲ႕ စကားလွမ္းေျပာပါတယ္.. ကၽြန္မလဲ ၀မ္းသာအားရနဲ႕ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာဖုိ႔ အလွဆံုးျပံဳးျပလိုက္တယ္ဆုိရင္ပဲ
သရဲ.. သရဲ ဆုိပီး သူကမ်က္လံုးၾကီးကိုျပဴး.. လက္ညိွဳးထုိးပီး ကားကုိ တလၾကမ္းေမာင္းေျပးသြားတယ္..
ေအာ္..ခက္တာပဲ.. သူသရဲလုိ႔ထင္တဲ့ ကၽြန္မမ်က္ႏွာက သူ႔ေလာက္ေၾကာက္စရာမေကာင္းပါဘူးေ
စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ ေအာ္ရယ္ပစ္လုိက္တုန္းရွိေသး.. လွ်ပ္စီးေတြလက္ၿပီး မုိးၾကိဳးပစ္သံၾကားလုိ႔ အရယ္ရပ္ပီးရုပ္ေသေလးနဲ႕ ျပန္ေၾကာက္ရျပန္ေသးတယ္..
ေဟာ.. ခပ္ေ၀းေ၀းက လာေနတဲ့ ေနာက္ထပ္ကားမီးေရာင္တစ္ခု.. ကားက အရွိန္ေႏွးေႏွးေလးနဲ႕ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေမာင္းလာတဲ့ ပံုပါပဲ.. ကၽြန္မလဲ လက္ျပပီး တားမိတယ္. ဘီးလွိမ့္တယ္ဆုိရံုပဲလုိ႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ ေႏွးေကြးလြန္းတဲ့ ေမာင္းႏူန္းနဲ႕.. အင္း.. ဒီအရွိန္မ်ိဳးနဲ႕ဆုိ ကားတံခါးဖြင့္ပီးေတာင္ ၀င္ထုိင္လုိ႔ရတယ္. မထူးပါဘူးေလဆိုပီး ေရွ႕တည့္တည့္ေရာက္လာတဲ့ ကားတံခါးကုိ ဆြဲဖြင့္ပီး ခပ္တည္တည္ပဲ ၀င္ထုိင္ပစ္လုိ္က္တယ္.. ပီးေတာ့ ကားေမာင္းသူကိုလွည့္ပီး ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးပီး အလွည့္မွာ.. ဘုရားေရ.. ကားက ေမာင္းတဲ့သူမရွိပါလား.. ဗုေဒါ.. ကားကလဲ ပံုမွန္အတုိင္းပဲ ခပ္ေျဖးေျဖးသြားေနတုန္းပဲ.. ကၽြန္မေတာ့ ဒုတ္ခေရာက္ပီထင္ပါရဲ႕.. သရဲမ်ားလား..
ေၾကာက္စိတ္နဲ႕ အတူ တစ္ကုိယ္လံုး တဆတ္ဆတ္တုန္လာတယ္.. ဘာလုပ္ရမလဲ.. ကားေပၚက ျပန္ဆင္းရမလား.. ေတာ္ၾကာ ကၽြန္မကားေပၚက ဆင္းလုိက္မွ အေနာက္ကေန အဲဒီသရဲဆုိတဲ့ အေကာင္က လာပီးေျခာက္ရင္ ေၾကာက္လြန္းလုိ႔ ကၽြန္မေသရခ်ည္ရဲ႕.. မထူးပါဘူး . ဒီအတုိင္းပဲ ဆက္ထုိင္ေနလုိက္ေတာ့မယ္လုိ႔ စိတ္ဆံုးျဖတ္၊ မ်က္လံုးစံုမွတ္ပီး အလြတ္ရတဲ့ ေမတၱာသုတ္ကို ေအာ္ရြတ္ပစ္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ..
ဟိတ္..ငါ့ကားေပၚမွာ ဘာေတြ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး လာေအာ္ေနတာလဲ
ဒီမွာကားစုတ္ကပ်က္ေနလုိ႔ ေနာက္ကေန တစ္ေယာက္တည္းတြန္းရတာ ပင္ပန္းရတဲ့ၾကားတဲ့ မင္းက ကားေပၚအခန္႕သားထုိင္ပီး ဘာေတြေလွ်ာက္ေအာ္ေနတာလဲ တဲ့
Labels: ေပါက္ကရ ၆၀ |
5 comments:
အဖိုးႀကီး တနားပါဒယ္... ထံုးစံအတိုင္း သဇင္နီ စတိုင္ေလးေတြ ဖတ္ရတာ အႀကိဳက္ဆံုးပဲ... အားေပးေနပါသည္... :)
အန္..အစကသရဲလိုလိုဘာလိုလိုနဲံ႔႕...
ဟီး..ျပီးေတာ႕..အဘိုးႀကိးကားတြန္းေနတာကိုး
ဟီး
ဟိဟိ
ဘာတုန္းဘာတုန္းနဲ ့
ုဆိုး ျပီ
သေဘာက်လို႔ ရီလိုက္ရတာ..။
ဒါမ်ဳိးဇာတ္လမ္း ဖတ္ဖူးသလိုပဲ
Post a Comment