အမွတ္ရမိေသာ အမွတ္တရတစ္ခု
"၀င္းေအာင္.. ၀င္းေအာင္.. ၀င္းေအာင္"
နာမည္ေခၚတာမဟုတ္ပါဘူး.. ကၽြန္မနာမည္လဲ ၀င္းေအာင္မဟုတ္ပါဘူး..
ဖုန္းမွာ ေပးထားတဲ့ DJ police ringtone က ထေအာ္တာပါ.. ဖုန္းလာေနတယ္လုိ႔ဆုိလုိတာပါ..
တစ္ကယ္ေတာ့ ကၽြန္မက အင္းယားလမ္းက summear bull မ႑ပ္မွာ. ေရပက္ေနတာပါ..
ေရစိုခံအိတ္ထဲက ဖုန္းကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေခၚတဲ့သူက ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း အရူးဆုိတဲ့ေကာင္...
အင္း.. ခုနက သူ႔ကို အေရးတၾကီးကိစၥတစ္ခု ခုိင္းထားတာရွိတယ္..
“ေအး...ေျပာ.. အင္း.. အဆင္ေျပၿပီလား.. ေတြ႕ၿပီလား..
အင္း.. ငါကဘယ္ကိုလာရမွာလဲ.. မီးပိြြဳင့္ထိပ္ကို.. အုိေက.. အဲဒီမွာ နင္ေစာင့္ေနမွာေနာ္..
သိပါတယ္ဟဲ့.. ငါတစ္ေယာက္တည္း လာစရာလား.. လူေတြဒီေလာက္တစ္ျပဳတ္ၾကီးကို.. တစ္ခါတည္း ပြဲခ်င္းၿပီးသြားမွာေပ့ါ..သိတယ္..သိတယ္.. ပီးေရာ... ပီးေရာ.. အခုလာၿပီ...
အေပါနဲ႕လာမယ္ေလ.. ေက.. ဘုိင့္ ”
ဖုန္းခ်ၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ သယ္ရင္း အေပါဆုိတဲ့ေကာင္က ေဘးကေန သြားဖုိ႔အဆင္သင့္ပဲဆုိတဲ့ပံုစံနဲ႕ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္..
ကၽြန္မလဲ လုိအပ္မယ္ထင္တာေလးေတြ မ႑ပ္ေအာက္က ဆုိင္မွာ ၀ယ္ၿပီး လူေတြျပည့္သိပ္ေနတဲ့ အင္းယားလမ္းထဲက ခပ္သြက္သြက္ေျပးၾကပါတယ္..
ကၽြန္မသယ္ရင္း အေပါရဲ႕ ေဘာ္ဒီအၾကီးၾကီးက လွတပတေကာင္မေလးေတြေတြ႕ရင္ စခ်င္ေနာက္ခ်င္တဲ့ ငနဲေလးေတြကို ကၽြတ္သြားေစပါတယ္.. (ဘာေတြကၽြတ္လဲဆုိၿပီးေလွ်ာက္မေတြးနဲ႕ေနာ္.. ေခတ္စကားကိုထည့္သံုးထားတာ.. :P)
မီးပြိဳင့္ထိပ္ေရာက္ေတာ့ အရူးက ၿပဴးတူးၿပဲတဲနဲ႕ ကၽြန္မတုိ႔ကိုလက္လွမ္းျပတယ္..
ေနာက္ေတာ့ သူဦးေဆာင္ရာကို ကၽြန္မတုိ႔အေျပးလုိက္ရတာေပါ့..
ဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္ေဘးနားက လမ္းၾကားေလးကို၀င္တယ္ (လမ္းနာမည္မမွတ္မိေတာ့ပါ. တစ္ဖက္ပိတ္လမ္းေလးပါ) ..
ပီးေတာ့ အဲဒီလမ္းၾကားေလးထဲ သံဆူးၾကိဳးေတြ ေအာက္ကို ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႕ ၀င္ရပါတယ္.. ၿခံက်ယ္တစ္ခုထဲကိုေရာက္သြားတယ္..ငွက္ေပ်ာပင္ေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲ..
ကၽြန္မကိုယ္ေပၚက ေရစိုေနတဲ႕အ၀တ္အစားေတြနဲ႕.. ငွက္ေပ်ာပင္က ဖုန္ေတြနဲ႕ ေတြ႕တဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္ေလးလွသြားပါတယ္..
ေျခလွမ္း ၂၀ေလာက္လွမ္းၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ အိမ္အိုၾကီးတစ္ခုကိုေတြ႕ရပါတယ္..
အဲဒီအိမ္နားမွာ ဟင္းခ်က္ေနတဲ့ အန္တီခပ္၀၀တစ္ေယာက္ရယ္.. သနပ္ခါးကို ေပလူးေနေအာင္လိမ္းထားတဲ့ အသက္ ၁၀ႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ရယ္..သူတုိ႕က အရူးကုိ ၿပံဳးျပတယ္. သိၿပီးသားေတြကိုး...
ၿပီးေတာ့ အိမ္ရဲ႕အေနာက္ဘက္ကုိ လက္ညိွဳးထုိးၿပၿပီး “ အဲဒီဘက္မွာ.. သြား.. သြားတဲ့ ”
ကၽြန္မလဲ ဟိုေကာင္ေနာက္ကို အေျပးလုိက္ရတာေပါ့..
အိမ္အေနာက္ရဲ႕ညာဘက္ကုိခ်ိဳး.. ၿပီးေတာ့ ဘယ္ဘက္ကုိခ်ိဳး..
“ ေရာက္ပီ.. စိတ္ခ်လက္ခ်ေနခဲ့ေတာ့.. ငါတုိ႕ေရွ႕မွာေစာင့္ေနမယ္ “ ဆုိၿပီး သယ္ရင္း၂ေကာင္ထြက္သြားမွ..
ကၽြန္မလဲ ဒုကၡကလြတ္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ ၀မ္းသာစိတ္နဲ႕ အိမ္သာထဲကို ၀င္ရပါတယ္... :P
ကၽြန္မျပန္ထြက္လာေတာ့ ဟို၂ေကာင္က အုိးမဲေတြနဲ႕ ကျမင္းေနေလရဲ႕..
ကၽြန္မလဲ အန္တီ၀တုတ္ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာ.. ကေလးမေလးကို မုန္႕ဖုိးဆုိၿပီး ၅၀၀ တန္ေလးတစ္ရြက္ထုတ္ေပးၿပီး.. ေရကစားရာေနရာကို ေဘာ္ဒီဂတ္၂ေကာင္နဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္.. =)
(၂၀၀၃ လား ၂၀၀၄ လား မမွတ္မိေတာ့ဘူး.. အဲဒီတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ.. မ႑ပ္ေအာက္မွာ အေပါ့သြားခ်င္သူမ်ားအတြက္အျဖစ္လုပ္ထားတဲ့ အိမ္သာေလးေတြရွိပါတယ္..ကၽြန္မက အေလးသြားခ်င္တာ.. ကန္ေဘာင္ကအိမ္သာ ဆုိရင္လဲ ဟိုးဘက္ကုိေတာ္ေတာ္ေလးထြက္ရမွာရယ္.. လူေတြမ်ားၿပီး ညစ္ပတ္မွာရယ္ေၾကာင့္.. အခုလုိ ေအးေဆး၊လံုၿခံဳ၊ အခ်ိန္စိတ္ၾကိဳက္အသံုးျပဳႏုိင္မယ့္ အိမ္သာကို သက္စြန္႕စံဖ်ားလုိက္ရွာတာပါ)
Labels: ေပါက္ကရ ၆၀ |
10 comments:
ဟုတ္ပါၿပီဟာ ...
နင္လဲေနာက္တတ္တာပဲ :P
လူ ဆုိ းၾကီး...........။
ေျသာ္ .. ျဖစ္ရတယ္ .. :D
ၿဖစ္ရေလ ၀င္းေအာင္ရယ္ ေတာ္ေသးတာေပါ႔ အရူးရယ္အေပါရယ္ရွိေနေပလို႕ေပါ႔... ေနာက္ဆိုမွတ္ထား အႏၱရယ္လြယ္မထားနဲ႕... :)
သိပါဘူး... ဖတ္တုန္းက သင္ၾကန္မွာ ခိုးရာလိုက္ဒါမွမဟုတ္ ခိုးေျပးဖို႕ၾကံတယ္ ေအာက္ေမ့လို႕ တိုက္ေနာက္ေရာက္ေတာ့ စိတ္ခ်လက္ခ် ေနေတာ့ ဆိုေတာ့ ေသခ်ာၿပီေပါ့ ေအာက္ေမ့တာ အိမ္သာထဲသူက ၀င္သြားတယ္.... ဟင္း...
:D
သဇင္ေရ
ေနာက္ပါ့ကြယ္။ စာဖတ္ရတာေကာင္းလုိက္တာ။
pm ေျပာသလုိ ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိ ထင္သြားတာ။
ဘာမ်ားလဲေပါ႕.....ေနာက္ေတာ႕...
လူဆိုး..ေနာက္တယ္.....
တခုခုပဲဆိုျပီး ခပ္ေလာေလာ ဖတ္မိတယ္
ျပီးသြားမွပဲ သက္...ျပင္း...ခ်...မိ...တယ္။
အေရၾကီးဆံုးကိစၥပဲ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ကို
ရွင္းသင့္တယ္ အဟီး....ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
အထုတ္သိမ္းၿပီး လိုက္ေၿပးၿပီထင္တာ
ေနာက္ဆံုးက်မွ
သိမ္းထားတာေတြ သြားထုတ္မွန္းသိေတာ့တယ္
:P
အမေလးေနာ္ ေနာက္တတ္သားပဲ
Post a Comment